حرف ها رو میشه به سه دسته تقسیم کرد:
1- حرف هایی که باید به زبون آورد ولی نباید با رفتاری همراه باشه. مثل خیلی از حرف هایی که به خاطر هنجارهای محیطی خاص مجبوریم که به زبون بیاریم.
2- حرف هایی که نباید به زبون آورد، بلکه فقط باید با رفتار اون حرف و منظور رو نشون داد. مثل همه ویژگی های شخصیتی که افراد مختلف دارن. نیازی نیست که بگین چقد فروتن و مهربون و با جذبه و … هستین، مردم شما رو از روی رفتارهاتون قضاوت می کنن.
3- حرف هایی که هم باید به زبون آورد و هم باید با یه رفتار متناسب اونو نشون داد. که به نظر من مهمترینش «دوست دارم» هست. اصلا مهم نیست که چند بار در روز به کسی که دوسش دارین میگید «دوست دارم» وقتی رفتارهایی نمی کنین که حاکی این حس باشه و یا اصلا مهم نیست که چقد رفتارهاتون نشون میده که طرفتون رو دوست دارین، وقتی «دوست دارم» بر لباتون نشینه.
نیست در سودای زلفت کار من جز بیقراری ** ای پریشان طره تا چندم پریشان میگذاری
